Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

"Γιαουρτόμαγκες" και "σωτήρες"


Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπουμε δημότες των Αγίων Αναργύρων ν'αντιστέκονται στην "γιαουρτομαγκιά" και την "φραπεδομαγκιά" της εποχής και να παίρνουν την υπόθεση "δήμος" στα χέρια τους.
Αυτά μας πληροφορεί νεαρός συνδημότης μας, αφού, σε προηγούμενη ανάρτησή του, μας διαβεβαιώνει πως η κρίση είναι παγκόσμια, πως όλοι πρέπει να βοηθήσουμε για να σώσουμε την πατρίδα, πως η λαοπρόβλητη κυβέρνησή μας εξαντλεί την ευαισθησία της προς τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα και πως όποιος είναι εναντίον των "εθνοσωτηρίων" μέτρων είναι απλά "γιαουρτόμαγκας" και "φραπεδόμαγκας".
Κι'αυτούς τους ψευτόμαγκες πρέπει να τους παραμερίσουμε, να τους αγνοήσουμε ή, στην καλύτερη περίπτωση να τους συντρίψουμε, χτυπώντας τους με πυροσβεστήρες, με την ανάποδη των γκλομπς, με κρότου-λάμψης και με τόνους χημικά, όλα αυτά δηλαδή που συγκροτούν τη νέα χούντα του τόπου μας, χούντα με την οποία φαίνεται να συμφωνεί ο νεαρός συνδημότης μας.
Και ν'αφήσουμε τους "δημοκράτες" κυβερνήτες μας ν'αποφασίζουν με ορίζοντα 20ετίας και με οριακές πλειοψηφίες την κυριολεκτική εξόντωση του λαού, προς όφελος των αφεντικών τους (εργολάβων, καναλαρχών και τραπεζιτών). Για την Ελλάδα ρε γαμώτο.

Ο "φόβος του γελοίου" είναι πολύ σοβαρό επίδικο νεαρέ συνδημότη. Δες τα αποψινά καραγκιοζιλίκια των ηγετών σου και θα καταλάβεις. Δες τους βουλευτές σου, που δεν τολμούν να πάνε ούτε στο περίπτερο της γειτονιάς, μπας και κατανοήσεις τι είδους προσκυνημένους υμνείς. Ρίξε μια ματιά στη γειτονιά σου, μίλα με τους γείτονές σου και θα δεις ποιοί είναι οι "φραπεδόμαγκες" και ποιοί θα περάσουν τον χειμώνα χωρίς ρεύμα. 
Για πληροφόρησή σου, έλληνας πολίτης κατέθεσε προσφυγή στο ΣτΕ επειδή του ήρθε να πληρώσει χαράτσι ακινήτων 461 ευρώ, τη στιγμή που η σύνταξή του είναι 351 ευρώ το μήνα. Δεν θα του φτάσει για φραπέ μάλλον...
Αυτός είναι ο σοσιαλισμός για τον οποίον κομπάζεις και στο όνομα του οποίου (υποτίθεται πως) πολιτικολογείς; Να χρεοκοπήσουν οι έλληνες για να μη χρεοκωπήσει η (ήδη χρεοκωπημένη) Ελλάδα; 

Θα είχαμε κι'άλλα πολλά να πούμε, αλλά τα γεγονότα τρέχουν και θα μας προλάβουν. Και, να είσαι σίγουρος, πως την κρίσιμη στιγμή κι'εσύ με τους "γιαουρτόμαγκες" θα συνταχθείς γιατί και δημοκράτης και ενοικιαζόμενος εργάτης είσαι. Γιατί απλά, δεν έχεις καμία απολύτως θέση δίπλα σ'αυτούς τους δουλοπρεπείς ανάλγητους βάρβαρους.

ΥΓ: εύχομαι ο μελαμψός συνδημότης της φωτογραφίας να μην κοιμάται στο εγκαταλλελημένο κτίριο δίπλα στη χωματερή στα Μυκονιάτικα που, σε παλαιότερη ανάρτησή σου, ζητούσες από τους "δημοκράτες" αστυνομικούς να επέμβουν και εκκαθαρίσουν...

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;

Αφιερωμένο σε όλους τους ΠΑΣΟΚους συνδημότες μας με την ευχή, έστω και στο και 5, ν'ανοίξουν τα μάτια τους, να ξεχάσουν τα κομματοσκυλίκια και να δουν την πραγματικότητα που ετοίμασαν για όλους μας τα ξένα κέντρα και οι δουλοπρεπείς ντόπιοι κυβερνώντες.
Φτάνει η ώρα τους όμως.
Ή εμείς ή αυτοί.

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

48ωρη Απεργία 10-20 Οκτώβρη 2011. Ή εμείς ή αυτοί.


Ζήσαμε –στον Δυτικό κόσμο- για πολλές δεκαετίες με την ιδέα ότι ο ιστορικός φασισμός έχει τελειώσει, αν όχι ως καθημερινή πρακτική τουλάχιστον ως πολιτικό σύστημα. Στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η αίσθηση αυτή καλλιεργήθηκε από την κοινωνική ισορροπία που κράτησε με κάθε κόστος ο καπιταλισμός προκειμένου να εξουδετερώσει το αντίπαλο γεωπολιτικό δέος. Στα τέλη του 20ού και στην αρχή του 21ου, διατηρήσαμε την ίδια αίσθηση ζαλισμένοι από τις δοξασίες για την χιλιετή βασιλεία της Δημοκρατίας –στη Δύση πάντα- ακόμα και με κόστος τον οικονομικό φιλελευθερισμό και τον διαρκή πόλεμο με τα βασίλεια των βαρβάρων. Ζήσαμε με αυτή την ιδέα και συνηθίσαμε να ασκούμε κριτική στον πολιτικό αυταρχισμό ως να ήταν κάτι ξένο με την αστική δημοκρατία.

Παράλληλα, συνηθίσαμε και στην ιδέα ότι ο καπιταλισμός έχει βουτήξει στα νερά της Στύγας κι έχει καταστεί στην ουσία του άτρωτος –αρκετοί ανάμεσά μας, οι περισσότεροι στην πραγματικότητα, αμφέβαλαν σφόδρα ακόμα και για το αν υπήρχε σημείο του που παρέμεινε στεγνό για να αποτελέσει γι’ αυτόν ό,τι απετέλεσε η φτέρνα για τον μυθικό Αχιλλέα. Με τα χρόνια το ρόλο του καπιταλισμού πήραν ο φιλελευθερισμός και ο μονεταρισμός: οι οικονομικοί μονόδρομοι  του συστήματος απέκτησαν μυθικές διαστάσεις στο μυαλό πολλών ανθρώπων. Όχι μόνο έμοιαζαν αήττητοι, ακόμα περισσότερο έμοιαζαν και λογικοί.

Κι έπειτα ήρθε η κρίση. Οι πολιτικές που ως τότε δέχονταν κριτική μόνο για την ηθική τους, αποδείχθηκαν όχι μόνο αναποτελεσματικές, αλλά λίγο – πολύ σχιζοφρενικές. Μόνο που σε αντίθεση με εκείνο το παραμύθι, όπου αρκεί η αυθόρμητη κραυγή ενός μικρού κοριτσιού για να πληροφορηθούν όλοι ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός», στην πραγματική ζωή απεδείχθη ότι η αδράνεια κάποιων δεκαετιών δεν ήταν εύκολο να νικηθεί από τη μία στιγμή στην άλλη.  Ας μην αυταπατόμαστε: η αντιπαράταξη των κοινωνιών απέναντι στις επιθετικές πολιτικές της κρίσης, υπήρξε ως σήμερα, σε παγκόσμιο επίπεδο, χωλή, μίζερο υπόλοιπο μιας ήμερης αφθονίας.

Η Ελλάδα δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα, πέραν του γεγονότος ότι κάθε τι σε αυτήν είναι πιο αδρά τονισμένο. Η κρίση εντονότερη και οι πολιτικές της πιο επιθετικές. Οι ταξικοί αγώνες συχνότεροι και η αμηχανία τους πιο κραυγαλέα. Κι ακόμη, οι απεγνωσμένες απόπειρες διαταξικής διεξόδου από το πρόβλημα με πιο τεταμένες τις αντιφάσεις και τη σύγχυσή τους. Χάσαμε ένα Καλοκαίρι με μεγάλα τμήματα του κοινωνικού κινήματος να πανηγυρίζουν στη γιορτή της «αγανάκτησης» και μήνες μετά, με κάθε ελάχιστο από τα μέτρα να έχει επιβληθεί στην κοινωνία κάποιοι επιμένουν να κομπάζουν ότι  η πρακτική αυτή είχε θετικό αποτέλεσμα και… «αριστερό πρόσημο».

Στον καπιταλισμό της κρίσης ωστόσο, ποτέ δεν αρκούσε η αμηχανία ή η αποτυχία των κινημάτων. Ο φασισμός είναι από τη μεριά του Κράτους η πάγια καταστολή του κοινωνικού πυρετού, και η σχετική διεθνής εμπειρία παραμένει δυστυχώς ιδιαίτερα πλούσια τις τελευταίες δεκαετίες, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η Ευρώπη βίωσε μια περίοδο ιστορικής εξαίρεσης.   

Στην Ελλάδα ζούμε ακριβώς μια περίοδο εκφασισμού του Κράτους με παράλληλες απόπειρες εκφασισμού της κοινωνίας. Τούτο δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με τον όγκο των μέτρων που λαμβάνονται σε βάρος των εργαζομένων, αλλά επίσης με την ποσότητα και την ποιότητα της καταστολής τους, τις εκβιαστικές και εξαναγκαστικές πρακτικές, τις συστηματικές παραβιάσεις του Δικαίου –ακόμα και του Συντάγματος- από τη μεριά του Κράτους, τις διαρκείς απόπειρες –λόγω και έργω- διάσπασης των κοινωνικών στρωμάτων, τη συνεχή επίκληση των εθνικών κινδύνων, την σταθερή χρήση των ακροδεξιών συμμοριών –κοινοβουλευτικών τε και μη- στις διαδικασίες νομιμοποίησης ή επιβολής των ασκούμενων πολιτικών, την εξουδετέρωση με μέτρα πειθαρχικά ή άλλα κάθε εσωτερικού κρατικού ελέγχου επί των αυθαιρεσιών. Στην ουσία, πρόκειται για την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης την οποία κάθε φασισμός επικαλείται για να απονομιμοποιήσει και να συντρίψει την αμφιβολία. Ενδεικτικό, αν και όχι αποδεικτικό, στοιχείο, υπήρξε η πρόσφατη χυδαία «επιστολή» τριών εκ των πλέον λαομίσητων υπουργών της κυβέρνησης, όπου η κοινωνία τεμαχιζόταν σε ένα άθροισμά από «συντεχνίες» προκειμένου να υποκατασταθεί από το Κράτος, το πνεύμα της οποίας προερχόταν από τις πιο σκοτεινές μέρες της δεκαετίας του 1930.

Όλα τούτα μοιάζουν με επιθανάτιο ρόγχο του συστήματος. Πλην όμως, έχει αποδειχθεί ότι τέτοιοι ρόγχοι αρκούν για να του δώσουν ζωή δεκαετιών, εάν απέναντί του δεν σταθεί ένα εργατικό κίνημα το οποίο θα στοχεύει ευθέως στη θανάτωση, όχι των συμπτωμάτων αλλά του ίδιου του οικονομικο-κοινωνικού πλαισίου που συστήνει τον καπιταλισμό. Η εκδοχή του περάσματος, σύντομα, σε έναν καθαρό ολοκληρωτισμό είναι σήμερα πραγματική στην Ελλάδα. Η απελευθερωτική, σοσιαλιστική εκδοχή όμως, είναι επίσης ανοιχτή. Αυτή τη μάχη δεν θα την αποφύγουμε, ακόμα κι αν αποφασίζαμε να μην τη δώσουμε.

Σήμερα, που ο καπιταλισμός είναι γυμνός, οι εργαζόμενοι καλούμαστε να μην επιτρέψουμε στον φασισμό να ξαναγίνει η πανοπλία του. 

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Ανακεφαλαίωση

Τι μάθαμε από την προχθεσινή "συζήτηση" που οργάνωσε ο πρόεδρος της Ένωσης Γονέων Αγίων Αναργύρων;

1. Μάθαμε πως ένα δευτεροβάθμιο όργανο μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποφασίζει ερήμην των διοικητικών του συμβούλων, είτε με μυστική συνενόηση μεταξύ 2-3 μελών, είτε με "δημοκρατική" μονόπλευρη απόφαση του προέδρου.

2. Μάθαμε πως μια τέτοια "συζήτηση" μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς την παραμικρή εισήγηση, χωρίς προτάσεις και χωρίς την παραμικρή οργάνωση, αρκεί να μη δείξουμε πως, άλλη μία φορά, συρόμαστε από τις εξελίξεις.

3. Μάθαμε πως είναι "απολύτως" φυσικό να παρευρίσκεται (και να εκφωνεί κυβερνητικό λόγο) σε μία συνάντηση γονέων ο πολιτικός εκπρόσωπος της δημοτικής αρχής, συγκεκριμένα ο πρόεδρος ΔΕΠ, αλλά είναι παράλογο να πολιτικοποιείται η "συζήτηση" από διάφορους κομματικούς.

4. Μάθαμε πως είναι αναγκαίο να επιτευχθεί συνεργασία με τις Ενώσεις Γονέων των όμορων δήμων, αρκεί αυτές να μην είναι "υποκινούμενες", "κομματικές" και, κυρίως, πολιτικοποιημένες. Βλέπετε, τα προβλήματα της Παιδείας δεν είναι πολιτικά, είναι εσω-σχολικά.

5. Μάθαμε, πως για τα προβλήματα που μαστίζουν την Παιδεία, αλλά και για τις εκδηλώσεις που αναφέρονται σ'αυτά, πηγαίνουμε μόνον όταν μας καλούν. Αλλιώς καθόμαστε σπίτι μας και καταγγέλλουμε εκ του ασφαλούς.

6. Μάθαμε πως υπάρχουν πολλά λεφτά, αλλά πως η κακούργα η γραφειοκρατία τα κρατάει μακρυά απ'τα σχολεία. Μάλλον όπως τα (σχωρεμένα) κονδύλια των πρώην σχολικών επιτροπών.

7. Μάθαμε πως τις καταλήψεις δεν τις κάνουν μαθητές, αλλά "εξωσχολικοί". Ταμάμ δηλαδή για την προσφυγή στις δυνάμεις καταστολής.

8. Μάθαμε πως πρόεδρος Συλλόγου Γονέων μπήκε στις τάξεις και απείλησε μαθητές που τάχθηκαν υπέρ της κατάληψης, ότι θα φέρει τον εισαγγελέα. Και, απ'ότι φάνηκε, τους άρεσε εκεί πάνω στο "προεδρείο".

Δεν μάθαμε όμως, ΤΙΠΟΤΑ άλλο....